Oke, oke, ik geef het toe. Ik ben geen travestiet. Sorry. Ik ben in principe vrouw, zij het dat ik geboren ben in het lichaam van een jongen. Moeder natuur had waarschijnlijk een speelse bui toen ik ter wereld kwam. Het heeft echter behoorlijk lang geduurd voor ik accepteerde dat dus transaeksueel zou zijn. Natuurlijk wist ik vanaf het eerste begin dat ik anders was, maar hoe anders? Mijn verleden ziet er totaal anders uit dan de meeste transen. Niks geen meisjeskleding aantrekken of met poppen spelen. In dat opzicht ben ik opgegroeid gewoon als een jongen. Alleen: dat anders zijn. Ik wilde altijd alleen zijn, en kon niet met andere kinderen opschieten. Er is slechts een aanwijzing die zou kunnen wijzen op mijn vrouwelijkheid: mijn handschrift. Ik wilde perse schrijven zoals de tieners dat deden en nu nog doen. Dat resulteerde in een 5 voor taal…

De weinige aanwijzingen die er waren naar mijn transseksualiteit in mijn jeugd, des te meer waren dat er toen mijn pubertijd begon. Op de een of andere manier gedroeg ik mij niet zoals jongen dat behoren te doen op die leeftijd. Niet achter de meiden aan, geen brommers, met als dieptepunt weigering van militaire dienst - immers, ik was niet zoals zij, die stoere jongens. Ik was, net zoals in mijn jeugd, anders, en ik kreeg steeds meer een afkeer van mijn steeds mannelijker wordende lichaam. Ik begon steeds meer te beseffen dat ik met vrouwelijke kleding mijn probleem niet kon oplossen, maar dat mijn lichaam aangepast moest worden, en ik heb mij toen ook zelden gekleed als vrouw. En toch wilde ik maar niet accepteren dat ik transseksueel zou zijn.

Maar nu ben ik blij en gelukkig. Ik heb het lichaam wat bij me past, mooi en vrouwelijk, en binnen niet al te lange termijn hoop ik de laatste stap te kunnen zetten. Ik besef wel degelijk dat volledig vrouw worden gewoon niet kan. Ik kan zelf geen hormonen aanmaken en ben mijn hele leven afhankelijk van kustmatige hormoontoediening.

Gewoon een verhaaltje van een transseksueel zou je zeggen. Dat is zo. Maar dat maakt mij niet bijzonder. Er zijn wel meer genderdysfore mensen, van wie enkelen zeer bekend zijn. Wat maakt dan mij wel bijzonder? Goed, ik zal het maar gewoon zeggen. Ik ben een zeemeermin. Natuurlijk, zult u zeggen, uw wenkbrauwen verbaasd omhoogtrekkend. Zij is vrouw en dan ook nog zeemeermin. Misschien verklaart u mij voor gek. Dat mag. U gelooft natuurlijk niet in zeemeerminnetjes. Ach, laat ook maar. Maar het is een droom sinds ik op mijn 14e jaar de film Splash zag. Die schitterende onderwaterbeelden maakten zoveel indruk op mij dat ik dat ook wilde: zwemmen als een zeemeermin! Nu hebben meisjes wel vaker een droom dat zij zeemeermin zouden willen zijn. Vaak blijft het bij dromen. Ik had echter een probleem, want ik had tenslotte het lichaam van een jongen. Ook bij mij bleef het in eerste instantie bij dromen.

In mijn leven heb ik dus twee rode draden gekend: dat mijn lichaam zou worden aangepast aan wie ik echt was, en de wens om zeemeermin te zijn. Nu, jaren later, kan ik u zeggen dat ik beide heb kunnen waarmaken. De ene draad heeft de andere geholpen - nu mijn uiterlijk mooi vrouwelijk is, ben ik met een mooie staart aan mijn benen ook een echte zeemeermin. Nog voor mijn transitie heeft Cassandra met mij als zeemeermin een hele mooie fotosessie gemaakt. Zij heeft mij mooi opgemaakt wat ik toen nog niet goed kon, en samen met mijn staat en een flinke hoeveelheid creativiteit is een schitterende sessie gemaakt, gewoon bij haar thuis. Het weinige water wat haar woonruimte rijk was - een klein aquarium - heeft als background gediend. Het is ook Cassandra geweest die mij heeft opgemaakt tijdens mijn coming out.

Time flies zeggen ze wel eens. Hoe schuchter ik ook was tijdens mijn eerste stapjes op straat als vrouw, hoe open ben ik nu. Toen was ik bang. Bang om herkend te worden. Wankelen op hoge hakken. Een stem die onmiddelijk mijn verleden oprakelde, hoewel ik eigen nooit een baard in de keel heb gehad. Nu is dat anders. Ik wordt herkend, maar niet vanwege mijn verleden. Ik kan goed op hoge hakken lopen, al maakt het mij onnatuurlijk lang en prefereer ik liever lager schoeisel. Dankzij logopedie heb ik een mooie vrouwelijke stem gekregen. Ik ben open over wat ik ben. Over mijn transksualiteit, hoewel ik nog steeds moeite heb om mij onder die term te scharen. Ik ben in principe vrouw en laat alleen maar mijn lichaam aanpassen. Ik ben ook open over mijn zeemeermin zijn. Wat begonnen is met een staart gemaakt uit materiaal waar duikpakken uit worden vervaardigd, is nu een professionele staart geworden welke voor mij op maat is gemaakt in California. Sterker nog, gemaakt door dezelfde persoon die de staart heeft gemaakt voor Splash.

Intussen heeft de wereld kennis kunnen maken met Kitty Mermaid. Mijn zeemeerminverhaal staat uitgebreid op mijn website, en nu blijkt dat ik lang niet de enige ben die zeemeermin wil zijn en haar droom uit heeft laten komen. En ik maar denken dat ik de enige was! Maar ja... toen begon de media mij langzaam aan te ontdekken. Dat begon met een paginagroot artikel over mij in een dagblad, compleet met bijpassende fotoshoot op het Fort Eiland in de haven van IJmuiden. Reacties waren vrijwel allemaal positief. Nu wilde het toeval dat die krant ook terecht kwam in Hilversum. Precies. De machtige media. Televisie. Binnen een week had ik een mailtje in de bus van MCRV's Man Bijt Hond. Of ik genegen zou zijn om met hum een item te maken. Goh... euh... tja... mag ik er even over nadenken? Ik was toen net aan begonnen met hormonen, en onder die invloed voelde ik mij nogal slapjes en behoorlijk emotioneel. Daarnaast had ik toen nog een pruik en mijn stem was nog niet... euh... erg vrouwelijk. Ik heb het toen uitgesteld. Onmiddellijk ontving ik mailtjes van Veronica, RTV Noord Holland, VRT, en ook nog een aanvraag van... jawel... Playboy. Ik heb alles toen afgewezen.

Bij de NCRV is men erg geduldig. Nu, na een jaar, hebben zij mij opnieuw benaderd voor een item. En nu was ik er wel klaar voor. Ik heb een uiterlijk waar ik trots op ben, een mooie vrouwelijke stem en durfde hier ook mee naar buiten te treden. Toch zijn televisie opnamen, vooral als je zoiets voor de eerste keer doet, iets nieuws en spannend. Maar ik ben goed begeleid, en kon mijn wensen en ideeen voor de opnamen kenbaar maken. Wanneer de grote dag dan is, 6 oktober, beland ik om half tien die ochtend bij m'n visagiste in Haarlem. Ik heb uit een ver verleden nog twee tattoo's op m'n armen staan, welke met theaterschmink werden verwijderd. Drie uur later stond de hele crew op de stoep, waar, terwijl mijn huisje wordt opgenomen, we gezellig staan te babbelen. Het stelt niet zoveel voor, die opnamen. Ik had er erg weinig moeite mee, en alles ging me vrij natuurlijk af. Op een ding na. Voer mij met beelden uit mijn favoriete film, wat voor mij erg emotioneel is, en vraag daarna - gewoon even - om de titelsong van Splash te spelen op keyboard. Dat spelen is totaal geen probleem, maar ik was er helemaal niet meer met mijn hoofd bij en prompt gaat het fout. Ik probeer mij er nog uit te redden, maar klaboem! In een keer krijg ik tranen in mijn ogen. Het wordt me allemaal even teveel. Naderhand is besloten om dat er in te laten zitten, het geeft immers aan wie ik ben, en hoeveel invloed Splash op mij heeft gehad.

Deel twee is opgenomen in de Dive World te Enchede. Een duiktoren van 10 meter diep, met een mooie rotswand als achtergrond. De crew van MBH is er, maar ook mijn team van veiligheidsduikers die mij onderwater in de gaten houden. Ik zit immers volop aan de hormonen en ik heb al een keer daardoor de zeilen gestreken. Mijn zeemeermin-zijn is gebaseerd op freediving, ofwel duiken zonder perslucht. Maar de spanning, het koude water en mijn hormoonverhaal zijn niet optimaal voor deze tak van sport en ik kan dan ook niet lang onderwater blijven. Het maakt niet uit. Het wordt gemonteerd en je ziet er niets meer van. De kijker heeft dan ook niets gemerkt dat ik twee dagen later bijna weer onderuit ben gegaan door oververmoeidheid en andere ongemakken.

Wanneer ik dit schrijf is de reportage allang uitgezonden en heeft een stortvloed aan reacties opgeleverd. Maar als u wenst kunt u het nog een keer zien op internet: stuur mij via mijn website een mailtje en u kunt de reportage downloaden. Want wedden dat u dan wel gelooft in het bestaan van zeemeerminnen?

http://www.freemerfolk.nl Kitty Mermaid.